เสียงของพี่แนนกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเรา จิงๆ

แล้วพี่เเนนอาจจะพูดเสียงดังกว่านี้ก้อได้

แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อตอนนี้เราไม่มี

กะจิตกะใจหรือเเม้เรี่ยวเเรงจะรับรู้อะไรทั้งนั้น

มือของพี่แนนเกะกะอย่างแผ่วเบาไปทั่วตัวเรา

จนเรารู้สึกขนลุก เสื้อนักเรียนที่เคยติดกระดุม

อย่างมิดชิด กฝ้หลุดออกอย่างง่ายดาย

ด้วยมือของพี่แนน เผยให้เห็นก้อนเนื้อแน่น

ใต้บราอย่างชัดเจน ถึงแม้ภายในใจเราอยาก

สั่งให้ดิ้นรนขัดขืน แต่ยังไงก้อต้องแพ้

ความอยากรู้และอารมณ์พลุ่นพล่านที่

พี่แนนกำลังก่อขึ้นอย่างราบคาบ

พี่แนนประกบปากลงที่ปากเราอย่างรุนแรง

สลับแผ่วเบา และรีบใช้ลิ้นดุนเข้ามาในปากเรา

อย่างรวดเร็ว ไล่เรียงมาจนถึงซอกคอ

จมูกซุกซนของพี่แนนเหมือนแมลงที่กำลัง

ดูดดื่มสิ่งหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง จนเรา

ได้กลิ่นเหล้าออ่นๆ จากลมหายจัยของพี่แนน

จมูกพี่แนนซุกไซ้ไล่ลงไปทั่วร่างกายของเรา

มือข้างนึงของพี่แนนก็กำลังสอดไปด้านหลัง

และปลดตะขอบราอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ

ทันทีที่ตะขอหลุดบราก็หลุดไปจากตัวเรา มือไม้

ของเราที่เคยอยากจะปัดป้องก้อกลับเปลี่ยน

มาเป็นโอบรัดอยู่ที่คอของพี่แนนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

*รอติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ

*นี้เป็นตอนแรกที่เอามาให้อ่านกัน

*รู้สึกยังไงบ้างคะกับเรื่องนี้

กดคอมเม้นด้านล่างจ้า